قرآن نباشد ، در برابر قرآن به خوبى شناخته مىشود و جايى براى اشتباه باقى نمىماند تا به قرآن وارد شود . به عبارت ديگر ، اعجاز قرآن ملاك شناخت قرآن است و مىتواند جلو هرگونه زيادت را بگيرد ، ولى اين ملاك در نقيصه جريان ندارد ، زيرا چيزى كه به دست نرسيده است و موجود نيست ، قابل سنجش نمىباشد ، اين است كه طرفداران تحريف ، زيادت را در قرآن مردود دانسته ، نقصان را مىپذيرند . در پاسخ اين پندار مىگوييم : اعجاز و بلاغت بىحد قرآن گرچه مانع از اين است كه بتوان سوره‌اى مانند سوره‌هاى قرآن را وارد ولى از اين مانع نيست كه يك يا دو كلمه و حتى سخنى به اندازه يك آيهء كامل ساخت و بر قرآن اضافه كرد ، مخصوصا اگر آن آيه كوتاه باشد و اگر اين عمل امكان نداشت ، نيازى به شهادت دو نفر نبود ( 1 ) - و هركس آيه‌اى را مىآورد ، قرآن بودن آن از راه بلاغت و شيوايى فوق‌العاده روشن مىشد . بنابراين ، آنان كه روايت‌هاى جمع‌آورى قرآن بعد از عصر پيامبر را مىپذيرند و در نتيجه به وقوع تحريف در قرآن قائل مىشوند ، چاره‌اى ندارند جز اين كه تحريف به معناى زيادت را نيز در قرآن ملتزم شوند ، در صورتى كه اين نظريه مخالف اجماع مسلمانان است . * * *